با ادعای تمارض یا اغراق چگونه مواجه شویم؟

راهنمای حقوقی اثبات از دست دادن حس بویایی (آنوسمی/هایپوسمی) در دعاوی، و مقابله با ادعای تمارض یا اغراق 1) چارچوب حقوقی کلی - مبنای مطالبه خسارت: در مسئولیت مدنی (مواد 1 و 2 قانون مسئولیت مدنی، ماده 1 و 328 و 331 قانون مدنی)، هر کس به دیگری زیان وارد کند، مکلف به جبران است. در دعاوی کیفری نیز دیه و ارش موضوعیت دارد (کتاب دیات قانون مجازات اسلامی 1392، و قواعد کلی ارش در مواد 449، 450، 459 ق.م.ا). - از دست دادن حواس: در قانون مجازات اسلامی برای زوال یا نقص برخی منافع (بینایی، شنوایی، بویایی، چشایی و...) ارش پیش‌بینی شده است اگر دیه مقدر نداشته باشد. درباره بویایی، رویه غالب محاکم تعیین ارش بر مبنای نظریه پزشکی قانونی است. - بار اثبات: مدعیِ زیان‌دیده باید اصل ورود ضرر، انتساب سبب و تقصیر/ضمان را اثبات کند. درباره میزان آسیب و وجود آنوسمی یا هایپوسمی، ادله فنی-پزشکی و نظریه پزشکی قانونی اهمیت محوری دارد (مواد 199 و 257 ق.آ.د.م؛ ماده 155 ق.آ.د.ک درباره ارجاع به کارشناس رسمی/پزشکی قانونی). 2) ادله اثبات آنوسمی/هایپوسمی - معاینه و نظریه پزشکی قانونی: مرجع اصلی در دعاوی کیفری و اغلب حقوقی. دادگاه می‌تواند به تکرار معاینه در فواصل زمانی متفاوت دستور دهد تا پایداری عارضه احراز شود. - تست‌های استاندارد بویایی: - UPSIT/Sniffin’ Sticks یا آزمون‌های مشابه (