خلاصه پاسخ: - نوع قرارداد (ساعتی، پارهوقت، پروژهای) مانع بیمه شدن نیست؛ معیار اصلی وجود رابطه کار تابع و انجام کار در قبال مزد است. - هرگاه رابطه کارگری–کارفرمایی برقرار باشد، کارفرما مکلف به بیمه کردن کارگر است، ولو برای چند ساعت در هفته. - مبنای حق بیمه، مزد/حقوق پرداختی و روزهای کارکرد واقعی است؛ حداقل دستمزد و حداقل روز/ساعت باید رعایت شود. - قراردادهای صرفاً «پیمانکاری مستقل» بدون تبعیت، مشمول بیمه اجباری نیستند؛ اما ممکن است مشمول بیمه قراردادهای پیمانکاری (ماده ۳۸ تأمین اجتماعی) یا بیمه خویشفرما شوند. مبنای قانونی - قانون کار: ماده ۲ (تعریف کارگر)، ماده ۷ (قرارداد کار)، ماده ۱۴۸ (الزام کارفرما به بیمه کردن کارگران نزد سازمان تأمین اجتماعی). - قانون تأمین اجتماعی: ماده ۴ (شمول بیمه اجباری برای کلیه مشمولان قانون کار)، ماده ۳۶ (مسؤولیت کارفرما در پرداخت حق بیمه)، ماده ۳۹ (ارسال لیست و پرداخت ماهانه)، ماده ۱۴۸ قانون کار ارجاع به سازمان تأمین اجتماعی. همچنین بخشنامههای سازمان درباره بیمه افراد پارهوقت/ساعتی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری