تفاوت میان داشتن جواز کسب و اشتغال به کار چیست؟

پاسخ حقوقی (با نگاه به قوانین ایران و مقررات تأمین اجتماعی و صنفی) خلاصه - داشتن جواز کسب: مجوز قانونی برای راه‌اندازی و اداره واحد صنفی (کسب‌وکار) است. - اشتغال به کار: انجام فعالیت شغلی واقعی (به‌صورت مزدبگیری یا خوداشتغالی) و کسب درآمد از آن است. - برای بازنشستگان تأمین اجتماعی: داشتن صرفِ جواز، به‌تنهایی ممنوعیتی ندارد؛ آنچه اهمیت دارد ماهیت اشتغال (خصوصاً اشتغال مزدبگیری نزد کارفرما) و دریافت حق‌الزحمه است که می‌تواند بر مستمری اثر بگذارد. 1) مبنای قانونی جواز کسب - قانون نظام صنفی کشور (مصوب 1382 و اصلاحات بعدی)، ماده 12 و مواد مرتبط: شروع و استمرار هر نوع فعالیت صنفی مستلزم اخذ پروانه کسب از اتحادیه مربوط است. پروانه کسب مجوز قانونی فعالیت اقتصادی در محل مشخص و با رسته تعیین‌شده است. - داشتن پروانه کسب به‌خودی‌خود به معنای اشتغال قطعی تلقی نمی‌شود، بلکه امکان قانونی فعالیت را فراهم می‌کند. تحقق «اشتغال» منوط به انجام واقعی فعالیت و کسب درآمد است. 2) مفهوم اشتغال به کار از منظر تأمین اجتماعی - قانون تأمین اجتماعی (مصوب 135