تفاوت سند طِلق با سند دارای محدودیت چیست؟

پاسخ به‌صورت کاربردی و مستند به قوانین: 1) تعریف‌ها و مبانی قانونی - سند مالکیت: مطابق ماده 22 قانون ثبت، دولت فقط کسی را که ملک به نام او در دفتر املاک ثبت شده، به‌عنوان مالک می‌شناسد. برگ یا کارت “سند مالکیت” (تک‌برگ یا دفترچه‌ای قدیمی) صرفاً دلیل ثبت است. - ملک طِلق: در عرف حقوقی و ثبتی، “طِلق” یعنی مالکیت کامل و آزاد از هرگونه حق عینیِ متعلق به غیر (مثل رهن، وقف، حبس، ارتفاق تحمیلی، بازداشت اجرایی، محدودیت‌های ناشی از طرح‌های دولتی که مانع انتفاع یا نقل و انتقال آزاد می‌شوند). قانون مدنی واژه “طِلق” را در مقابل “موقوفه/محبوس/مرهونه” به کار می‌برد (مواد 58، 61، 777 به بعد درباره رهن؛ مواد 55 به بعد درباره وقف؛ مواد 40، 93، 94 درباره ارتفاق). - سند با محدودیت: سندی که در آن به‌موجب حکم قانون، تصمیم مرجع قضایی/اجرایی، یا حقوق اشخاص ثالث، قیودی بر مالکیت درج یا به دفتر املاک قید شده است. مبنای این قیود می‌تواند باشد: رهن (مواد 771 به بعد ق.م و ماده 34 اصلاحی قانون ثبت در بحث وثایق)، بازداشت (قانون اجرای احکام مدنی و آیین‌نامه ثبت)، حقوق ارتفاقی (مواد 93 و 94 ق.م)، وقف/حبس (مواد 55 به بعد ق.م)، طرح‌های عمرانی دولتی و حریم‌ها (قوانین خاص از جمله قانون نحوه خرید و تملک اراضی برای طرح‌های دولتی مصوب 1358، قانون حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ‌ها، قانون تعاریف و ضوابط حریم راه‌ها، قانون توزیع عادلانه آب و حریم انهار و رودخانه‌ها، قوانین میراث فرهنگی، مقررات اراضی ملی و منابع طبیعی). 2) تفاوت‌های اصلی