خلاصه پاسخ: - اصل بر این است که مالک هر ملکی (اعم از زن یا مرد) حق دارد درباره ورود و سکونت دیگران تصمیم بگیرد و هر زمان اجازه را فسخ کند؛ مگر اینکه حق یا تعهدی قانونی یا قراردادی مانع سلب اجازه شود. - در مورد همسر، باید تفکیک کرد بین: 1) حق مالکانه زن نسبت به ملک، و 2) حقوق و تکالیف زوجین نسبت به سکونت مشترک (حُسن معاشرت، تهیه مسکن توسط شوهر، امکان الزام به ترک منزل در موارد خاص). - اگر زن صرفاً بهطور شفاهی یا عرفی اجازه سکونت داده باشد و هیچ قرارداد اجاره/حق سکنی/اذن غیرقابلعزل وجود نداشته باشد، از نظر حقوق اموال، میتواند اذن را رجوع کند و شوهر را از سکونت در آن ملک منع نماید؛ اما از نظر حقوق خانواده و موازین کیفری، اجرای این منع باید بهنحوی باشد که منجر به سلب حق سکونت متعارف شوهر و اختلال در زندگی مشترک نشود و ممکن است نیازمند تمهید مسکن جایگزین توسط شوهر یا توافق طرفین باشد. تحلیل حقوقی: 1) حق مالکانه زن - مطابق مواد 30 و 31 قانون مدنی، هر مالکی حق همهگونه تصرفات را دارد و هیچکس را نمیتوان از حق انتفاع و تصرف مالکانهاش منع کرد مگر به حکم قانون. بنابراین اذن مالک در سکونت، اصولاً قابل رجوع است (اذن ج
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
