پاسخ کوتاه و کاربردی: - اصل ماجرا: با وقوع طلاق، شوهر هیچ «حق سکونت» مستقل و دائمی در منزل اختصاصیِ زن (مال خود زن) ندارد، مگر آنکه: 1) قراردادی/اذنی معتبر از قبل داشته باشد (اجاره، عاریه، یا اذن سکونت)، یا 2) دادگاه در چارچوب قوانین حمایتی، موقتاً تصمیمی در خصوص محل سکونت مشترک تا زمان تفکیک امور اتخاذ کرده باشد. - مبانی قانونی: - ماده 30 قانون مدنی: مالک حق هرگونه انتفاع و استفاده قانونی از مال خود را دارد؛ بنابراین زنِ مالک میتواند پس از طلاق، اذن سکونت شوهر سابق را قطع کند. - عقد عاریه/اذن: اگر شوهر صرفاً به اذن زن ساکن بوده، اذن قابل رجوع است و با رجوع، تکلیف به تخلیه ایجاد میشود (مواد 30، 331، 336 ق.م. و قواعد عمومی اذن). - عقد اجاره: اگر بین طرفین قرارداد اجاره معتبر باشد، شوهر تا پایان
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
