خلاصه پاسخ: - اصل بر این است که «مسکن مشترک» را شوهر تعیین میکند و زن باید در آن سکونت کند؛ امتناع بدون عذر موجه میتواند عدم تمکین محسوب شود حتی اگر مالک خانه خودِ زن باشد. - اما اگر سکونت در آن خانه برای زن متضمن خوف ضرر بدنی، مالی یا شرافتی باشد، یا منزل از حیث شأن خانوادگی و متعارفات عرفی مناسب نباشد، یا زوج شرایط قانونی را رعایت نکرده باشد، امتناع زن میتواند موجه و عدم تمکین محسوب نشود. - مالکیت زن بر عین خانه، حق تعیین محل سکونت را به او نمیدهد، مگر با توافق یا شرط ضمن عقد. مبنای قانونی: - ماده 1105 قانون مدنی: ریاست خانواده از خصایص شوهر است. - ماده 1107 قانون مدنی: نفقه شامل مسکن مناسب است. - ماده 1114 قانون مدنی: زن باید در منزلی که شوهر تعیین میکند سکنی نماید مگر آنکه اختیار تعیین منزل به زن داده شده یا خلاف آن شرط شده باشد. - ماد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
