پاسخ کوتاه و کاربردی - اصل بر این است که حق سکونت شوهر در منزل، تابع مالکیت و توافقات زوجین است. اگر ملک به نام زن است، شوهر ذاتاً «حق عینی» برای سکونت ندارد، مگر: 1) در عقد نکاح یا سند جداگانه برای او «حق انتفاع/اجاره/عمری/سکنی» یا شرط سکونت مقرر شده باشد؛ 2) دادگاه در جریان اختلاف، موقتاً منزل مشترک را بهعنوان منزل زناشویی تعیین و زوجین را مکلف به تمکین در آن کرده باشد. - اگر زن پیش از طلاق، ملک را به ثالث (با بیع، هبه و…) منتقل کند: - در صورت نبودن حق سکونت قراردادی یا حکم قضایی، شوهر حق ادامهٔ سکونت در ملکِ منتقلشده را ندارد و خریدار میتواند تخلیه بخواهد. - اگر شوهر دارای حق سکونت قراردادی قابل استناد و ثبتشده باشد، انتقال زن نسبت به آن حق «غیرنافذ» در برابر دارنده حق است و خریدار باید حق را محترم بشمارد تا مدت یا شرط مقرر پایان یابد. مستند: مواد 30، 48، 49، 58، 64، 815 به بعد قانون مدنی (در باب حق
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
