در حقوق ایران، “شِعْر” یا بهدرستی “شِیاع/سهمِ مشاع” به معنای مالکیت چند نفر بر مال غیرقابل افراز به نحو اشاعه است؛ در مقابل، “سَهمِ مفروز” یعنی سهم مشخص و جداشده (پس از افراز یا تفکیک). در معاملات املاک، تفکیک این دو وضعیت حیاتی است، چون آثار حقوقی و عملی متفاوتی دارند. 1) تعریفها و مبانی قانونی - مال مشاع و سهم مشاع: - مواد 571 تا 589 قانون مدنی: شرکت، اشاعه و اداره اموال مشترک. - ماده 571: شرکت اجتماع حقوق مالکین متعدد در شیء واحد به نحو اشاعه است. - ماده 582 و 583: تصرفات شرکا در مال مشاع نیازمند اذن یا رعایت حدود مقرر است؛ نقل و انتقال سهم مشاع هر شریک مجاز است ولی تصرف مادی در کل مال بدون اذن سایرین ممنوع است. - ماده 589: هر شریک هر وقت بخواهد میتواند تقاضای افراز کند مگر در مواردی که قانوناً منع شده باشد. - سهم مفروز (پس از افراز/تفکیک): - پس از افراز (قانون افراز و فروش املاک مشاع مصوب 1357 و آییننامه 1358) یا تفکیک ثبتی، سهم شریک از حالت اشاعه خارج و قطعه مستقل میشود. - در املاک ثبتشده، مرجع افراز اصولاً اداره ثبت محل است؛ در تعذر یا اختلاف، دادگاه صالح رسیدگی میکند (ماده 1 قانون 1357، رأی وحدت رویه و رویه قضایی مرتبط). 2) تفاوتهای کلیدی بین سهم مشاع (شِیاع) و سهم مفروز - حدود و تصرف: - مشاع: سهم شما عددی/درصدی از کل ملک است بدون تعیین قطعه مشخص؛ تصرف انفرادی مادی در بخش معینی بدون اذن سایر شرکا مجاز نیست. - مفروز: مالکیت شما بر قطعه مشخص با حدود و ثغور روشن است؛ تصرف و سا
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری