چگونه قصد فرار از دین در صلح عمری اثبات می‌شود؟

پاسخ به‌صورت عملی و با استناد حقوقی: 1) مبنای حقوقی بطلان/عدم نفوذ صلح عمری در فرض فرار از دین - ماده 218 قانون مدنی: هرگاه معلوم شود معامله با قصد فرار از دین واقع شده، آن معامله نافذ نیست. تبصره: اگر طلبکار به‌نحوی ثابت کند که معامله به‌قصد فرار از دین انجام شده و متضمن ضرر اوست، دادگاه می‌تواند آن را نسبت به طلبکار بلااثر کند. - ماده 4 و 21 قانون نحوه اجرای محکومیت‌های مالی 1394: معاملات به‌قصد فرار از دین نسبت به طلبکار قابل ابطال/بی‌اعتباری است. - قاعده فقهی «لاضرر» و اصل حفظ حقوق داین: اگر نتیجه‌ی صلح عمری اضعاف حقوق طلبکار باشد، قابل تعرض است. - در مورد وراث: اگر صلح عمری در زمان حیات مصالح انجام شده باشد، اصل بر صحت است و وراث اصولاً به عنوان «وارث» حق ابطال به صرف تضییع سهم‌الارث ندارند؛ اما اگر اثبات کنند صلح عمری به قصد فرار از دینِ متوفی نسبت به طلبکاران او بوده و به نحو صوری/تبانی واقع شده، می‌توانند به‌عنوان قائم‌مقام قانونی متوفی یا با جلب طلبکاران و به استناد مواد 218 ق.م و مقررات اجرای محکومیت‌های مالی، ابطال یا عدم نفوذ نسبت به طلبکاران و نهایتاً بی‌اعتباری آن را پیگیری کنند. همچنین اگر صلح به ضرر حقوق واجب‌الاجرا مانند مهریه، دیات، مالیات، حقوق کارگر باشد، استناد قوی‌تر است. 2) بار اثبات و نحوه اثبات قصد فرار از دین در صلح عمری قصد فرار از دین امر درونی است و مستقیم اثبات نمی‌شود؛ از امارات و قرائن باید استفاده کرد. مهم‌ترین قرائن قابل استناد در رویه دادگاه‌ها: - وجود دین مسلم و حال یا قریب‌الوقوع در زمان صلح: وجود حکم قطعی، اجراییه ثبتی، سفته/چک واخواست‌شده، دادخواست مطالبه دین قبل از تاریخ