پاسخ کوتاه: در حقوق ایران «امضا» یعنی نوشتن نام (یا علامت اختصاصی) به دست شخص برای اعلام قصد و انتساب سند به او؛ «مهر» یعنی اثر مُهر (نقش حکاکیشده) به عنوان علامت هویتی صاحب مهر. اصل بر کفایت امضاست؛ مهر بهتنهایی در اغلب اسناد مدنی کفایت ندارد مگر در موارد خاص یا با شرایط معین. توضیح تفصیلی: 1) تعریف و ماهیت - امضا: مطابق ماده 1301 قانون مدنی و رویه قضایی، امضا نوشتهای است که هویت امضاکننده را مشخص و انتساب محتوا و قصد التزام به سند را اعلام میکند. امضا معمولاً خطی و به دست شخص است و قصد انشاء/التزام را میرساند. - مهر: نقش یا علامتی است که توسط مُهربان روی سند زده میشود و میتواند معرف هویت باشد، اما ذاتاً جایگزین امضا نیست مگر قانون یا عرف خاص آن را کافی بداند. ماده 1302 ق.م درباره اثر انکار و تردید نسبت به مهر و امضا صحبت میکند و هر دو را «دلیل» بر انتساب میداند، اما کیفیت و کفایت آنها بسته به نوع سند متفاوت است. 2
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری