به طور خلاصه، در حقوق ایران دو مفهوم اصلی در امضای الکترونیکی مطرح است: «امضای الکترونیکی ساده» و «امضای الکترونیکی مطمئن». این مفاهیم بر پایه قانون تجارت الکترونیکی 1382 و آییننامهها/اسناد فنی مرتبط استوارند. 1) مبنای قانونی - قانون تجارت الکترونیکی (مصوب 1382): - ماده 10 و 11: اعتبار «داده پیام» و اسناد الکترونیکی را به رسمیت میشناسد. - ماده 14 و 15: امضای الکترونیکی و «امضای الکترونیکی مطمئن» را تعریف و آثار آن را مشخص میکند. - ماده 16 و 17: انتساب دادهپیام و امکان استناد آن در دعوا. - آییننامهها و مقررات زیرساخت کلید عمومی کشور (PKI) و مرکز توسعه تجارت الکترونیکی (گواهینامههای الکترونیکی، مراکز صدور گواهی ریشه و میانی) مبنای فنی اعتبار امضای مطمئن را تبیین میکنند. 2) تعریفها و تفاوتهای ماهوی - امضای الکترونیکی ساده: - هر نوع علامت/رویه الکترونیکی که به یک داده
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
