امضای الکترونیکی در حقوق ایران بر اساس «قانون تجارت الکترونیکی 1382» و مقررات مرتبط معتبر است، مشروط به رعایت شرایط زیر: 1) قابلیت انتساب و احراز هویت - ماده 10 و بند ی ماده 2 قانون تجارت الکترونیکی: «امضای الکترونیکی» هر نوع علامت منضم یا منطقی متصل به «دادهپیام» است که برای شناسایی امضاکننده به کار میرود. - باید هویت امضاکننده به نحو قابل اتکا قابل احراز باشد و امضا به طور یکتا به او منتسب شود. 2) تمامیت و عدم تغییر دادهپیام - مواد 6، 7 و 14 قانون تجارت الکترونیکی: دادهپیام زمانی قابل استناد است که تمامیت آن حفظ شده باشد؛ یعنی پس از امضا تغییر نیافته یا هرگونه تغییر قابل تشخیص باشد (تمامیت و اصالت). - استفاده از سازوکارهایی مانند هش و مهر زمانسنج (Timestamp) برای اثبات عدم تغییر توصیه میشود. 3) قابلیت اعتماد و اطمینانپذی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
