گارانتی در قانون ایران چه تعریفی دارد؟

تعریف و چارچوب گارانتی (ضمانت) در حقوق ایران 1) مبنای قانونی گارانتی - قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان (مصوب 1388) و آیین‌نامه اجرایی آن (مصوب 1389) چارچوب اصلی خدمات پس از فروش و ضمانت را مقرر می‌کنند. - قانون تجارت الکترونیکی (1382) نیز در معاملات از راه دور، الزامات اطلاع‌رسانی درباره شرایط گارانتی را بیان کرده است. - علاوه بر اینها، قواعد عمومی قراردادها در قانون مدنی (مواد 10، 219، 220 و…) درباره لزوم وفای به عهد و تفسیر شروط قراردادی (از جمله شرط ضمانت) اعمال می‌شود. 2) تعریف عملیاتی گارانتی در قانون - اگرچه قانون تعریف اصطلاحی کوتاه و یک‌خطی از «گارانتی» ارائه نداده، اما در مجموعه مقررات، گارانتی (ضمانت) به‌عنوان تعهد فروشنده/تولیدکننده نسبت به صحت کارکرد و کیفیت کالا در مدت معین و رفع عیب بدون دریافت هزینه (یا با شرایط مقرر) شناخته می‌شود. - ماده 2 آیین‌نامه اجرایی قانون حمایت از حقوق مصرف‌کنندگان، ارائه خدمات پس از فروش را الزامی دانسته