حجر در حقوق مدنی به چه معناست و موارد آن کدام است؟

حجر در حقوق مدنی ایران به معنای سلب یا محدودیت اهلیت استیفاء (توانایی اعمال حقوقی مانند انعقاد قرارداد، تصرف در اموال و طرح و دفاع دعوا) از شخص به حکم قانون است. شخص «محجور» ممکن است اصولاً از انجام معاملات ممنوع باشد یا فقط با اجازه نماینده قانونی بتواند اقدام کند. مبنای قانونی - مواد 956 تا 959 قانون مدنی: اهلیت تمتع و استیفاء، تعریف و قلمرو حجر. - مواد 1207 تا 1214 قانون مدنی: اشخاص محجور و آثار حقوقی اعمال آنان. - مواد 1180 تا 1184: ولایت قهری بر صغیر و محجور. - قانون امور حسبی (به‌ویژه مواد 1218 ق.م و مقررات حسبی مربوط به قیمومت): تشریفات نصب قیم و اداره اموال. انواع اهلیت - اهلیت تمتع: شایستگی دارا شدن حق؛ همه انسان‌ها از بدو تولد زنده تا مرگ دارند (ماده 956). - اهلیت استیفاء: توانایی اجرای حقوق و انجام اعمال حقوقی؛ اصل بر وجود آن پس از بلوغ و رشد است مگر موارد حجر (مواد 958، 959). افراد محجور و موارد حجر (ماده 1207 قانون مدنی) 1) صغیر - تعریف: کسی که به سن بلوغ شرعی نرسیده است. در امور مالی، علاوه بر بلوغ، «رشد» شرط است؛ صِرف بلوغ کافی نیست. - آثار: - معاملات صغ