چه ادله‌ای برای اثبات عدم اهلیت در زمان عقد مؤثر است؟

پاسخ کوتاه و عملی 1) مبنای قانونی - ماده 210 قانون مدنی: متعاملین باید برای معامله اهلیت داشته باشند. - ماده 211 و 212: اهلیت عبارت از عقل و بلوغ و رشد است؛ معامله با مجنون باطل است. - ماده 213: معاملات غیررشید نافذ نیست مگر با اجازه ولی/قیم. - ماده 1211 و 1207: مجنون مطلقاً محجور است. - ماده 1213: جنون دائمی یا ادواری؛ در جنون ادواری، معاملات در حال افاقه (هوشیاری) صحیح و در حال هذیان/عارضه باطل است. - ماده 1313 و 1321 قانون مدنی و قانون آیین دادرسی مدنی: ادله اثبات دعوی (اقرار، اسناد، شهادت، امارات، نظر کارشناس/پزشکی قانونی). 2) اصل عملی در دادگاه - اصل بر اهلیت است. مدعیِ عدم اهلیت باید ثبوت جنون یا اختلال مؤثر بر اراده در “زمان انعقاد عقد” را اثبات کند. - در اسکیزوفرنی (جنون ادواری/اختلال روان‌پزشکی شدید) معیار، توانایی درک ماهیت و آثار معامله و آزادی اراده در همان زمان عقد است. 3) ادله مؤثر برای اثبات عدم اهلیت در زمان عقد - نظریه تخصصی پزش