چگونه مخاطرات حقوقی انتشار را به حداقل برسانیم؟

پاسخ بر مبنای حقوق ایران (قانون اساسی، قوانین عادی، آیین‌نامه‌ها و رویه قضایی): 1) اصل ممنوعیت افشاء غیرمجاز و حمایت از حیثیت اشخاص - اصل 22 قانون اساسی: حیثیت و آبرو افراد از تعرض مصون است مگر به حکم قانون. - ماده 648 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات): افشای اسرار حرفه‌ای در موارد خاص جرم است. - ماده 30 و 36 قانون مطبوعات و ماده 18 و 19 قانون جرایم رایانه‌ای: نشر مطالب حاوی توهین، افترا، نشر اکاذیب و نسبت‌های مجرمانه در رسانه‌ها و فضای مجازی جرم‌انگاری شده و مسئولیت کیفری و مدنی دارد. - ماده 697 و 698 قانون مجازات اسلامی (تعزیرات): افترا و نشر اکاذیب. - ماده 14 و 15 و 26 قانون حمایت از آمران امربه‌معروف و ناهیان ازمنکر نیز از حدود تهمت و هتک حیثیت تخطی نمی‌کند. - قانون مسئولیت مدنی (مواد 1 و 2): هرگونه ورود ضرر به حیثیت و اعتبار دیگری موجب ضمان مدنی و امکان مطالبه خسارت است. نتیجه: انتشار «حکم جلب» یک شخص در فضای مجازی اگر بدون مجوز قضایی و بدون ضرورت قانونی انجام شود، بالقوه می‌تواند مصادیق هتک حیثیت، افترا، نشر اکاذیب یا افشای اطلاعات قضایی محسوب شود و موجب مسئولیت کیفری و مدنی منتشرکننده گردد. 2) تفاوت‌های مهم: برگ جلب، قرار جلب و حکم قطعی - «حکم قطعی