نکته کلیدی: «حقوق مکتسبه» حقی است که بر اساس قانونِ زمانِ ایجاد آن، به طور قطعی برای شخص مستقر شده و سلب یا محدود کردن آن جز به موجب قانون و با رعایت حقوق acquired ممکن نیست. در اثبات چنین حقی، شهادت (گواهی) و امارات (قرائن قانونی و قضایی) هر دو میتوانند نقش مؤثر داشته باشند، اما حدود و قوت اثباتی آنها تابع قواعد ادله اثبات دعوا در حقوق ایران است. چارچوب قانونی مرتبط: - قانون مدنی: مواد 1258 (ادله اثبات دعوا: اقرار، اسناد، شهادت، امارات و قسم)، 1321 تا 1324 (تعریف و اقسام امارات: قانونی و قضایی) و 1328 به بعد (شهادت). - قانون آیین دادرسی مدنی: مواد 199، 230 تا 241 (شهادت و شرایط شهود)، 248 به بعد (تحقیق و معاینه محل)، 358 و 358 مکرر در ارزیابی دلایل؛ ماده 3 و 10 در لزوم تبعیت از قانون و اعتبار امر مختومه، و قواعد کلی رسیدگی. - در موارد خاص، قوانین خاص نظیر قانون ثبت اسناد و املاک و مقررات مرتبط با سوابق ثبتی، و همچنین رویه قضایی (آرای وحدت رویه در اعتبار اسناد رسمی نسبت به ثالث). نقش شهادت در اثبات حقوق مکتسبه: - اصل قابلیت: شهادت به عنوان یکی از ادله قانونی، میتواند برای اثبات وقایع مولد حق (ما
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
