در حقوق ایران، هر رابطه حقوقی معمولاً دستکم دو ضلع دارد: «حق» برای یک طرف و «تعهد» برای طرف دیگر. تفاوت آنها بهطور خلاصه چنین است: - حق (حق subjective): امتیاز و تواناییای است که قانون به شخص میدهد تا کاری را انجام دهد، ترک کند یا انجام آن را از دیگری بخواهد. صاحب حق میتواند از ابزارهای قانونی برای استیفای آن استفاده کند (مثل طرح دعوا). نمونهها: - حق مطالبه ثمن در بیع برای فروشنده (مواد 338 و 362 قانون مدنی) - حق فسخ در خیارات (مواد 396 به بعد ق.م) - حق عینی مالک نسبت به مال خود (مواد 30 و 31
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
