در حقوق ایران، تعهدات ناشی از قراردادها بر اساس مجموعهای از قواعد قانونی و اصول تفسیری تعیین میشوند. مهمترین مبانی و مراحل تعیین تعهدات چنین است: 1) منبع اصلی: تراضی و متن قرارداد - مطابق ماده 10 قانون مدنی، قراردادهای خصوصی که مخالف صریح قانون نباشند، برای طرفین لازمالاتباع است. پس اصل بر آزادی قراردادها و اعتبار شروط است. - ماده 219: عقود لازمالوفا هستند و طرفین به مفاد آن ملتزماند. بنابراین نخستین مرجع تعیین تعهدات، مفاد صریح قرارداد (موضوع، مبلغ، زمان، مکان، کیفیت اجرا، ضمانت اجرا و شروط ضمن عقد) است. 2) قوانین تکمیلی و آمره - اگر قرارداد درباره موضوعی ساکت باشد یا ابهام وجود داشته باشد، قواعد قانونی تکمیلی وارد میشوند؛ مانند: - قواعد ایفای تعهد: مواد 264 به بعد قانون مدنی (طرق سقوط تعهد، شرایط ایفای دین، محل و زمان وفا، ایفاء به وسیله غیر و…) - ضمانت اجراهای عدم انجام تعهد: مواد 221 تا 231 (الزام به انجام تعهد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
