به طور کلی، اختلافات ناشی از روابط حقوقی (قراردادی و غیرقراردادی) از دو مسیر اصلی حلوفصل میشوند: سازشی/غیردادگاهی و قضایی/داوری. انتخاب هر روش به ماهیت رابطه، شرطهای قراردادی، فوریت، هزینه و آثار حقوقی موردنظر بستگی دارد. مهمترین طرق عبارتاند از: 1) مذاکره و سازش - طرفین میتوانند رأساً یا با کمک وکیل وارد مذاکره شوند و به سازش برسند. - سازشنامه اگر در دادگاه تنظیم یا به تأیید دادگاه برسد، «سند رسمی لازمالاجرا» است (مواد 178 تا 184 قانون آیین دادرسی مدنی؛ ماده 1287 قانون مدنی در تعریف سند رسمی). - مزیت: سرعت، حفظ رابطه تجاری، هزینه کمتر. عیب: ضمانت اجرای محدود مگر به صورت رسمی/دادگاهی تنظیم شود. 2) میانجیگری و سازوکارهای ADR - گرچه نظام میانجیگری بهصورت عام در ایران هنوز قانون خاص جامع ندارد، اما نهادهای شبهقضایی و شوراهای حل اختلاف امکان تلاش برای صلح را فراهم میکنند (ماده 8 قانون شوراهای حل اختلاف 1394؛ تأکید بر صلح و سازش). - در برخی حوزهها (خانواده، کار، بیمه) سازوکارهای خاص صلح/میانجیگرانه پیشبینی شده است. 3) داوری (حَکَمیت) - منبع:
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری