در حقوق ایران، «عیب» بهطور عام در مواد 422 تا 435 قانون مدنی و نیز در قانون حمایت از حقوق مصرفکنندگان و آییننامههای ناظر بر استاندارد و خدمات پس از فروش تبیین شده است. در حوزه کاشی و سرامیک، ملاکهای فنی استاندارد ملی ایران (نظیر استانداردهای ISIRI مربوط به جذب آب، مقاومت سایشی PEI، مقاومت خمشی، تلورانس ابعادی، تابیدگی، یکنواختی رنگ و لعاب، مقاومت شیمیایی و لغزش) معیار تشخیص عیباند. جمعبندی حقوقی: 1) تعریف حقوقی عیب: - ماده 422 قانون مدنی: هر نقصی که در مبیع بوده و از ارزش آن بکاهد یا انتفاع مقصود مشتری را برآورده نسازد، عیب محسوب میشود؛ به شرط آنکه عیب در زمان عقد موجود باشد هرچند مخفی بوده باشد. - ماده 423: عیب باید مستور باشد (عیب ظاهری و قابل تشخیص عرفی هنگام معامله، در حکم عیب م
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
