پاسخ کوتاه: اصل بر آزادی عبور در راههای عمومی است. اگر معبرِ ورودی شهرکِ ویلایی «عمومی» باشد، گرفتن ورودی یا منع عبور افراد (از جمله مهمانِ ساکن) فاقد مبنای قانونی است. اما اگر راه، «خصوصی/اختصاصی» و متعلق به مالکین شهرک باشد و در طرحهای شهری بهعنوان معبر عمومی تحویل شهرداری نشده باشد، مدیران/هیأتمدیره شهرک میتوانند نسبت به ورود و خروج، مقررات بگذارند (از جمله اخذ هزینه خدمات یا ثبتنام مهمان) بهشرط رعایت حقوق عمومی و عدم سلب غیرقانونی آزادیهای مردم. حق عبور مهمان ساکن نیز تابع همان وضعیت است: در راه خصوصی، حق عبور مهمان از طریق اذن مالک یا نماینده او (مدیر شهرک/ساکن میزبان) تعریف میشود؛ در راه عمومی، نیاز به اذن نیست و اخذ وجه ورودی محل ایراد است. تحلیل حقوقی و استناد: 1) تفاوت راه عمومی و اختصاصی - مواد 22، 24، 25، 28، 29 و 101 قانون شهرداری و ماده 2 قانون تعریف معابر (عرفی)
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری