حدود اختیارات مدیرعامل در شرکتهای ایرانی (سهامی، با مسئولیت محدود و…) بر اساس مجموعهای از اسناد و قواعد تعیین میشود. چارچوب کلی در قانون تجارت آمده، اما جزئیات غالباً در اساسنامه و مصوبات ارکان شرکت مشخص میگردد. جمعبندی عملی به شرح زیر است: 1) منبع اصلی تعیین اختیارات - اساسنامه شرکت: مهمترین سند. معمولاً حدود وظایف، نحوه نمایندگی، حق امضا و محدودیتها را مشخص میکند. در شرکت سهامی به موجب ماده 118 قانون تجارت، مدیران شرکت دارای «کلیه اختیارات لازم برای اداره امور شرکت» هستند مگر اموری که صریحاً در صلاحیت مجامع عمومی است یا در اساسنامه محدود شده. هیئتمدیره میتواند اختیارات اجرایی را به مدیرعامل تفویض کند. - مصوبات هیئتمدیره: طبق ماده 124 و 125 قانون تجارت، هیئتمدیره باید مدیرعامل را منصوب و حدود اختیارات، مدت و حقالزحمه او را تعیین کند. این مصوبه معمولاً به صورت صورتجلسهای است که در آن جزئیات تفویض اختیارات (مالی، اداری، قراردادی، بانکی، منابع انسانی و...) ذکر میشود. - مصوبات مجمع عمومی: مجمع میتواند اساسنامه را اصلاح و بدینترتیب حدود اختیارات را توسعه یا محدود کند. در موارد خاص ممکن است مجمع مستقیماً محدودیتها یا تکالیفی برای مدیرعامل/هیئتمدیره تصویب کند. - قوانین آمره: حتی اگر اس
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری