اقرار در حقوق چه تعریفی دارد و چه جایگاهی در ادله اثبات دعوا دارد؟

اقرار در حقوق ایران: تعریف، جایگاه در ادله اثبات دعوا، و نسبت آن با فشار و اکراه 1) تعریف اقرار - ماده 1259 قانون مدنی: اقرار عبارت است از اخبار به حقی برای غیر و به ضرر خود. یعنی شخص، وجود یک حق را که به نفع طرف مقابل و به زیان خود اوست اعلام می‌کند. - ماده 1260 قانون مدنی: اقرار وقتی معتبر است که صریح بوده و نسبت به موضوع معین واقع شود. - در آیین دادرسی، اقرار نوعی دلیل مستقیم و شخصی است که از اراده و بیان خود اقرارکننده ناشی می‌شود. 2) شرایط اعتبار اقرار - اهلیت مُقِر: مطابق ماده 1262 قانون مدنی، اقرارکننده باید بالغ، عاقل و قاصد و مختار باشد. فقدان هر یک (از جمله اکراه) اعتبار اقرار را مخدوش می‌کند. - جهت اقرار: باید به ضرر مُقِر و به نفع غیر باشد (ماده 1259). - صراحت و تعلق به موضوع معین: ابهام یا اجمال، ارزش اثباتی را تضعیف می‌کند (ماده 1260). - امکان و قابلیت اسناد: باید به واقعه‌ای ممکن و قابل انتساب به مُقِر تعلق داشته باشد (ماده 1261 و قواعد ع