پاسخ کوتاه: اقراری که تحت شکنجه، تهدید، اکراه یا هر نوع فشار فیزیکی/روانی اخذ شود، در نظام حقوقی ایران فاقد اعتبار قانونی است و قابل استناد در هیچ مرجع قضایی نیست. اصل منع شکنجه و اکراه، هم در سطح قانون اساسی و هم قوانین عادی و رویه قضایی، مبنای بطلان چنین اقراراتی است و قاضی مکلف است آن را از ادله خارج کند و حتی در صورت وجود قرائن دیگر، برای رفع تردید به نفع متهم عمل کند. توضیح مبسوط: 1) مبانی قانونی - قانون اساسی: - اصل 38: هرگونه شکنجه برای گرفتن اقرار یا کسب اطلاع ممنوع است. اجبار شخص به شهادت، اقرار یا سوگند مجاز نیست و چنین شهادت و اقرار و سوگندی فاقد ارزش و اعتبار است. متخلف مجازات میشود. - اصل 39: هتک حرمت و حیثیت افراد ممنوع است. - اصل 32 و 37: تضمین آزادیهای فردی، اصل برائت و منع بازداشتهای خودسرانه. - قوانین عادی: - قانون مجازات اسلامی 1392: - ماده 169: اقرار ناشی از اکراه، اجبار، شکنجه یا اذیت و آزار روحی یا جسمی شرعاً و قانوناً معتبر نیست. - ماده 171: اگر دادرس علم به بطلان اقرار به سبب اکراه یا فقدان شرایط داشته باشد، نباید به آن ترتیب اثر دهد. - ماد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
