در مقام وکیل، برای اثبات «فریب» (تدلیس/تقلب) بهعنوان سبب ابطال یا عدم نفوذ سند یا معامله، باید عناصر مادی و معنوی فریب و ارتباط علیّت آن با تصمیم طرف مقابل به انعقاد سند احراز شود. مهمترین دلایل و مستندات قابل استناد عبارتاند از: 1) عناصر حقوقی مورد نیاز - وجود رفتار فریبنده: اظهارات خلاف واقع، کتمان عامدانه حقیقت مهم، ارایه اسناد یا مدارک جعلی/تحریفشده، صحنهسازی و هر اقدام متقلبانه مؤثر در جلب رضایت طرف. مستند: ماده 438 قانون مدنی (تعریف تدلیس)، ماده 439 (خیار فسخ در صورت تدلیس)، ماده 190 و 191 (شرایط اساسی صحت معامله؛ قصد و رضای معتبر). - علم و سوءنیت فریبدهنده: فریب باید عامدانه و آگاهانه باشد؛ اشتباه ساده بدون سوءنیت، تدلیس محسوب نمیشود. مستند: مفهوم مخالف ماده 438 ق.م. و رویه قضایی در تمایز «اشتباه» و «تدلیس». - مؤثر بودن فریب در تراضی: باید نشان داده شود که بدون آن فریب، معامله یا امضای سند واقع نمیشد یا با شرایط دیگری واقع میشد. مستند: قاعده لاضرر و اصول عمومی رضای معیوب؛ نیز ماده 199 ق.م. (
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری