قلمرو بحث و تمایزهای مقدماتی مراد از «میزبان» در این فصل، شخص حقیقی یا حقوقیای است که به طور مجاز، امکان اقامت موقت را در ملک یا واحد تحت تصرف خود برای «مهمان» فراهم میکند؛ اعم از میزبانی خصوصی (دعوت از مهمان در منزل شخصی) یا میزبانی حرفهای/تجاری (واحدهای اقامتی، مهمانپذیر، اقامتگاه بومگردی و نظایر آن). ماهیت رابطه میزبانی میتواند صرفاً عرفی، یا متکی بر قرارداد (مانند اجاره کوتاهمدت یا قرارداد اقامت) باشد. مسئولیتهای میزبان در دو حوزه حقوقی (مدنی) و کیفری، بر پایه قواعد عام و قوانین خاص سنجیده میشود. الف) مسئولیتهای حقوقی (مدنی) میزبان 1) تکلیف ایمنی و مراقبت متعارف نسبت به مهمان - اصل: به موجب ماده 1 قانون مسئولیت مدنی 1339، هر کس بدون مجوز قانونی عمداً یا در نتیجه بیاحتیاطی/بیمبالاتی به جان یا سلامتی یا مال دیگری لطمه وارد کند، مسئول جبران خسارت است. بر این مبنا، میزبان مکلف به رعایت حد متعارف ایمنی در محل اقامت (مانند ایمنسازی خطرات آشکار و پیشبینیپذیر در راهپله، بالکن، تجهیزات گاز و برق، استخر، آسانسور و نظایر آن) است. قصور در رفع خطر یا هشدار کافی نسبت به خطرات غیرمتعارف میتواند موجب مسئولیت مدنی در قبال صدمات جانی و مالی مهمان شود. - خسارات بدنی: وفق مواد 1 و 2 قانون مسئولیت مدنی، زیاندیده حق مطالبه کلیه خسارات مادی (هزینه درمان، ازکارافتادگی، کسری درآمد) و در حدود پذیرفتهشده، خسارات معنوی را دارد. در فرض وجود قرارداد اقامت، این تکلیف در قالب تعهد به ایمنی و حفظ منافع متعارف متعاملعلیه، تشدید و تعریفپذیر م
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری