اغفال در حقوق ایران: مفهوم، مبانی، مصادیق و تمایز با تدلیس و فریب 1) مفهوم اغفال - اغفال در ادبیات حقوقی ایران به معنای فریفتن، گمراهکردن و واداشتن دیگری به انجام یا ترک عملی از طریق ایجاد اعتماد کاذب، وعدههای موهوم یا القای وضعیت خلاف واقع است؛ بهگونهای که اراده مخاطب تحت تأثیر این القائات شکل میگیرد. اغفال یک مفهوم عامتر از تدلیس است و میتواند در قلمروهای مختلف حقوقی (مدنی، کیفری، خانواده، کار و حمایت از کودکان و نوجوانان) جریان یابد. 2) مبانی قانونی و جایگاه اغفال در شاخههای مختلف - حقوق مدنی (قراردادها و نکاح): - تدلیس در معاملات: مواد 438 تا 440 قانون مدنی. تدلیس عبارت از فریب دادن طرف معامله از طریق اعمال و اوصافی است که صفت موهوم یا کتمان عیب را بهگونهای مؤثر در رضای طرف ایجاد کند. ضمانت اجرا: حق فسخ برای فریبخورده و گاه مطالبه خسارت. - نکاح: مواد 1128 و 647 ق.م (به قرائت حقوقی متداول) تدلیس در نکاح را موجب حق فسخ میداند؛ هرگاه صفت خاصی شرط یا وصف اساسی ضمن عقد بوده و خلاف آن با فریب القاء شده باشد. - در حقوق مدنی اصطلاح «اغفال» کمتر بهصورت عنوان مستقل آمده و بیشتر در ذیل تدلیس، اشتباه مؤثر در قصد، یا غرر تحلیل میشود. با این حال، هر نوع اغفال اگر به اشتباه مؤثر در اراده یا نقض اصل حسن نیت بی
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری