در حقوق ایران، اثبات «اغفال» (فریب/فریفتن) در دعاوی مدنی عمدتاً در چارچوب قواعد «تدلیس»، «اکراه»، «غبن ناشی از فریب»، «عدم نفوذ/بطلان به جهت فقد قصد یا رضا» و نیز «مسؤولیت مدنی ناشی از عمل زیانبار» بررسی میشود. ادله اثبات باید وجود فریب مؤثر، ارتباط سببیت میان فریب و اقدام متضرر، و ورود ضرر را نشان دهد. مهمترین مبانی و سپس ادله اثبات به اختصار: 1) مبانی حقوقی مرتبط - مواد 190 و 191 و 199 قانون مدنی: لزوم قصد و رضای صحیح برای نفوذ عقد؛ اشتباه و اکراه میتواند رضا را مخدوش کند. - تدلیس: مواد 438 تا 440 قانون مدنی؛ فریب عمدی طرف معامله با اعمال و اوصاف موهم برای ترغیب به عقد. خیار تدلیس برای متضرر و حق فسخ و گاه مطالبه ارش/خسارت. - اشتباه مؤثر و فریب در اوصاف اساسی: مواد 200 و 201 قانون مدنی؛ در اوصاف اساسی میتواند عقد را باطل/قابل ابطال کند. - غبن در اثر فریب: مواد 416 و 417 قانون مدنی؛ اگر غبن ناشی از اغفال طرف باشد، علاوه بر خیار غبن، امکان طرح مسؤولیت مدنی تقویت میشود. - مسؤولیت مدنی: ماده 1 قانون مسؤولیت مدنی 1339؛ هر کس بدون مجوز
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری