عناصر تحقق اغفال از منظر قانون چیست؟

اغفال در حقوق ایران: عناصر تحقق از منظر قانون - مفهوم کلی: «اغفال» در ادبیات حقوقی ایران عمدتاً به معنای فریب دادن دیگری برای برانگیختن رضایت یا انجام/ترک فعلی است، به‌گونه‌ای که اراده آزاد او مخدوش شود. هرچند قانون‌گذار واژه «اغفال» را در متون گوناگون به‌کار برده، عناصر آن بسته به حوزه (کیفری، مدنی، خانواده، کار) متفاوت است. مهم‌ترین بسترها: کلاهبرداری و جرایم رایانه‌ای (کیفری)، تدلیس در معاملات (مدنی)، نکاح (عیوب و تدلیس)، و حمایت از کودکان و نوجوانان. الف) عناصر عام اغفال در حوزه کیفری (نمونه شاخص: کلاهبرداری) - مستند قانونی: ماده 1 قانون تشدید مجازات مرتکبین ارتشاء، اختلاس و کلاهبرداری؛ مواد 738 تا 744 قانون مجازات اسلامی (بخش تعزیرات جرایم رایانه‌ای مصوب 1388) در خصوص اغفال در بستر رایانه‌ای/فضای مجازی. - عناصر: 1) عنصر قانونی: وجود نص کیفری که عمل فریبکارانه را جرم‌انگاری کرده باشد (مثلاً ماده 1 قانون تشدید؛ ماده 740 ق.م.ا. تعزیرات رایانه‌ای). 2) عنصر مادی (رفتار فریبنده): - به‌کارگیری وسایل متقلبانه/تقلبی یا عملیات متقلبانه که موجب فریب مخاطب شود؛ صرف دروغ شفاهی بدون تشریفات فریبنده غالباً کافی نیست مگر قرین با وسایل متقلبانه. - نسبت دادن عنوان یا سمت یا قدرت موهوم، ارائه اسناد، صورت‌حساب‌ها