اقرار و شهادت چه نقشی در اثبات نمایندگی دارند؟

در حقوق ایران، اصل بر این است که کسی نمی‌تواند به نام دیگری معامله کند مگر آنکه نمایندگی او احراز شود. اگر وکالت‌نامه یا سند رسمی در دست نیست، اثبات نمایندگی ممکن است با ادله اثبات دعوا از جمله اقرار و شهادت صورت گیرد. نکات کلیدی و مستندات قانونی به شرح زیر است: 1) اصل و بار اثبات - اصل عدم نمایندگی: در فقدان دلیل، نمایندگی مفروض نیست و کسی که به نمایندگی استناد می‌کند باید آن را ثابت کند. - مستند: مواد 1257 و 1258 قانون مدنی (ادله اثبات)، ماده 197 قانون آیین دادرسی مدنی (بار اثبات بر مدعی). 2) اقرار در اثبات نمایندگی - اقرار اصیل (منسوب‌الیه نمایندگی): اگر اصیل (مالک/طرف اصلی) اقرار کند که شخص ثالث با اذن و اختیار او معامله کرده است، این اقرار نسبت به اقرارکننده نافذ و کافی برای اثبات نمایندگی است. مستند: مواد 1259، 1275 و 1277 قانون مدنی (اعتبار اقرار). - اقرار نماینده ادعایی: اقرار شخصی که خود را نماینده می‌داند به تنهایی برای اثبات نمایندگی کافی