پاسخ کوتاه: - اراضی خالصه: اموال غیرمنقولی که در گذشته به ملک دولت (خزانۀ سلطنت/دولت) تعلق داشته و غالباً دارای سابقه تملک دولتی با سند رسمی یا ثبت به نام دولتاند. مبنای حقوقی قدیمیتر و ماهیت «مالکیت خصوصی دولت» دارند. - اراضی ملی: اراضیای که از منابع طبیعی (خصوصاً جنگلها و مراتع) بر اساس تشخیص قانونی، «ملی» اعلام شده و متعلق به عموم است؛ دولت صرفاً به نمایندگی از عموم متولی آنهاست، نه مالک خصوصی. مبنای حقوقی جدیدتر و ماهیت «انفال/اموال عمومی» دارند. توضیح عملی و مستند: 1) تعریف و مبانی قانونی - اراضی خالصه: - در حقوق ایرانِ پیشامعاصر و دوره قاجار/اوایل پهلوی، «خالصه» به املاکی گفته میشد که عواید آن مستقیماً به خزانه میرفت و ملک دولت محسوب میگردید. - پس از استقرار نظام ثبت، بسیاری از این املاک به نام دولت جمهوری اسلامی ایران/وزارتخانهها ثبت شدهاند. - مبنای حقوقی: قواعد عام مالکیت دولت در قانون مدنی (مواد 26، 28، 30 به بعد)، قانون محاسبات عمومی (اموال دولتی)، و سوابق ثبتی. خالصه از مصادیق «اموال دولتی» با ماهیت مالکیت خصوصی دولت است، نه الزاماً انفال. - اصل: قابل نقلوانتقال به اشخاص (با تشریفات قانونی دولت)، قابلیت توقیف محدود، امکان واگذاری/فروش از طریق مزایده و… ط
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری