جایگاه حقوقی اراضی ملی در نظام حقوق عمومی چیست؟

پاسخ به‌صورت کاربردی و مستند به قوانین: 1) تعاریف و تمایز مفهومی - اراضی خالصه (خالصجات): در حقوق قدیم ایران به اموال غیرمنقولی گفته می‌شد که ملک دولت (به‌عنوان شخص حقوقی دولت) بوده و عواید آن مستقیماً به خزانه می‌رفت. ماهیت آن‌ها «اموال دولتی» است نه «اموال عمومی». پس قابل نقل‌وانتقال، اجاره، واگذاری و حتی تملیک به اشخاص طبق قوانین مالی دولت بوده‌اند. مبنا: قوانین مالیه دوره قاجار و پهلوی، و به‌طور متأخر اصول کلی اموال دولتی در قانون محاسبات عمومی کشور (مواد 1، 2، 3 و به‌ویژه تفکیک “اموال دولتی” از “اموال عمومی”). - اراضی ملی: مفهومی پس از ملی‌شدن جنگل‌ها و مراتع. وفق ماده 1 قانون ملی شدن جنگل‌ها و مراتع مصوب 1341 و مواد 2 و 3 قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگل‌ها و مراتع 1346 و اصلاحات بعدی، جنگل‌ها، مراتع، بیشه‌زارها و اراضی جنگلی «ملی» اعلام و در مالکیت دولت به نمایندگی از عموم قرار گرفتند. این اموال عمدتاً جنبه «اموال عمومی» دارند با محدودیت‌های شدید در نقل‌وانتقال و کاربری. 2) مبانی قانونی اصلی اراضی ملی - قانون ملی شدن جنگل‌ها و مراتع 1341: اصلِ ملی‌بودن و خروج این اراضی از مالکیت خصوصی را اعلام می‌کند. - قانون حفاظت و بهره‌برداری از جنگل‌ها و مراتع 1346 و اصلاحات: تشکیلات، حدود، نحوه تشخیص، بهره‌برداری، واگذاری حق انتفاع و جرایم. - ماده 56 قانون حفاظت