پاسخ کوتاه و کاربردی ۱) تعاریف عملی - اراضی خالصه (املاک خالصه): در حقوق ایرانِ پیشامشروطه و تا اوایل قرن ۱۴ شمسی، به املاکی گفته میشد که ملک دولت (خزانه) بوده و عواید آن مستقیماً به دولت تعلق میگرفت. بعداً در دوران پهلوی و پس از اصلاحات ارضی، بخش عمدهای از این اراضی تعیین تکلیف، واگذار یا در نظام جدید ثبت و مالکیت ادغام شد. امروز اصطلاح «خالصه» بیشتر وصف تاریخی-ثبتی دارد و در عمل، «ملک دولتی» یا «اموال غیرمنقول دولتی» کاربرد دارد. - اراضی ملی: بهموجب قوانین منابع طبیعی و جنگلها، اراضیای هستند که به حکم قانون (نه قرارداد و نه تملک خصوصی) جزء انفال/اموال عمومی محسوب شده و مالک خصوصی ندارند؛ از جمله جنگلها، مراتع و اراضیای که طبق تشخیص اداره منابع طبیعی ملی شناخته میشوند. ۲) آثار حقوقی مهم - اراضی خالصه/املاک دولتی: قابل واگذاری، اجاره یا بهرهبرداری بر اساس قوانین اموال دولتی، آییننامه معاملات
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری