پاسخ بهصورت کاربردی و مبتنی بر حقوق ایران 1) مبانی کلی اسناد عادی و اعتبار آنها - اصل بر اعتبار اسناد عادی است مگر خلافش ثابت شود. ماده 1289 قانون مدنی سند را به رسمی و عادی تقسیم کرده و ماده 1293 بیان میکند سند عادی بین طرفین و قائممقام آنان معتبر است مگر به جهتی از جهات قانونی بیاعتبار شود. - اعتبار سند عادی عمدتاً از امضای منتسب به طرف ناشی میشود (مواد 1301، 1304 ق.م. و ماده 199 و 214 ق.آ.د.م درباره ارزش دلایل). انکار و تردید و ادعای جعل ابزارهای تعرض به اعتبار آناند (مواد 216 تا 228 ق.آ.د.م). 2) تمایز مفهومی و عملی: «بطلان»، «ابطال»، «بیاعتباری» - بطلان: وصف حقوقیِ ذاتیِ عمل حقوقی یا سند که از ابتدا بهجهت فقدان شرایط اساسی صحت، اثر حقوقی ندارد. نیاز به حکم اعلامی دارد نه تأسیسی. نمونه: معامله صوری یا معامله با جهت نامشروع (ماده 190 و 217 ق.م.)، یا سندی که بهطور کلی فاقد امضاست. در عمل: - دادخواست «اعلام بطلان» مطرح میشود؛ رأی ماهیتاً اعلامی است و اثر آن قهقرایی است (از بدو). - مرور زمان مسموع نیست؛ اما ایراد اعتبار امر مختومه یا اسقاط حق م
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری