چه مواد الزامی باید در اساسنامه درج شود؟

در ایران، برای مجتمع‌های مسکونی (اعم از آپارتمان‌ها و شهرک‌های مسکونی) تنظیم “اساسنامه/آیین‌نامه داخلی” یا “مقررات موضوع ماده ۶” قانون تملک آپارتمان‌ها اهمیت عملی و حقوقی دارد. مبنای قانونی اصلی عبارت‌اند از: - قانون تملک آپارتمان‌ها مصوب 1343 و اصلاحات بعدی - آیین‌نامه اجرایی قانون تملک آپارتمان‌ها مصوب 1353 و اصلاحات بعدی (به‌ویژه مواد 6، 8، 10، 14 و 25) - در صورت ثبت مؤسسه مدیریت/اداره مجتمع (به‌صورت شخص حقوقی)، مقررات قانون ثبت شرکت‌ها و آئین‌نامه ثبت مؤسسات غیرتجاری نکته: عنوان متداول “اساسنامه” در مجتمع‌های مسکونی عرفاً به مجموعه مقررات داخلی، آیین‌نامه‌ها و بندهای توافقی مالکان/ساکنان اطلاق می‌شود. قانون الزام به “اساسنامه” به معنای حقوق شرکت‌ها ندارد، اما طبق ماده 6 آیین‌نامه اجرایی، تصویب “مقررات مربوط به استفاده از قسمت‌های اختصاصی و مشاع، نگهداری بنا و تأسیسات و امور مالی” در صلاحیت مجمع عمومی است و عملاً همان کارکرد اساسنامه را دارد. بسیاری از مجتمع‌ها برای نظم و ضمانت اجرا، این مقررات را در قالب یک سند مدون تحت عنوان “اساسنامه و آیین‌نامه داخلی” تصویب و نزد مدیر/هیئت‌مدیره نگهداری و در سامانه خدمات اداره آپارتمان‌ها یا در دفتر اسناد رسمی گواهی امضا/تصادق می‌کنند. اگر مجتمع قصد ثبت شخصیت حقوقی (مثلاً مؤسسه غیرتجاری برای اداره امور) داشته باشد، آن‌گاه “اساسنامه” به‌معنای فنی لازم می‌شود. مواد الزامی که باید در اساسنامه/آیین‌نامه داخلی مجتمع درج شود: 1) مشخصات هویتی و حقوقی مجتمع - نام مجتمع (در صورت وجود)، نشانی دقیق، نوع کاربری (مسکونی/مختلط)، تعداد بلوک‌ها و واحدها. - ارجاع به مبانی قانونی: قانون تملک آپارتمان‌ها و آیین‌نامه اجرایی آن (ذکر می‌شود که این اساسنامه در چارچوب م