چگونه سهم هزینه‌های مشترک تعیین می‌شود؟

به‌طور معمول بر مبنای مساحت اختصاصی یا عرف ساختمان و مطابق قانون تملک آپارتمان‌ها تعیین می‌گردد. می‌توان برای هزینه‌های مصرفی، معیارهای خاص مانند تعداد واحد یا کنتور تفکیکی پیش‌بینی کرد. راهنمای کامل و کاربردی ثبت اساسنامه مجتمع مسکونی و تعیین سهم هزینه‌های مشترک (با استناد به قوانین ایران) 1) مبانی قانونی - قانون تملک آپارتمان‌ها مصوب 1343 و آیین‌نامه اجرایی آن (مصوب 1347 و اصلاحات بعدی) چارچوب اصلی تعیین هزینه‌های مشترک و نحوه اداره ساختمان را مشخص می‌کند. - مواد کلیدی: - ماده 4 قانون: قسمت‌های مشترک و نحوه استفاده از آنها را تعریف می‌کند. - ماده 10 قانون و مواد 23 تا 25 آیین‌نامه: پرداخت هزینه‌های مشترک و ضمانت اجراهای عدم پرداخت. - ماده 4 آیین‌نامه: تعیین سهم هزینه‌های مشترک بر مبنای مساحت قسمت اختصاصی مگر در مورد هزینه‌های ثابت یا مبتنی بر میزان مصرف. - ماده 6 و 7 آیین‌نامه: حدود اختیارات مدیر/هیأت‌مدیره و مجمع عمومی در تصویب بودجه و شارژ. 2) اصول کلی تعیین سهم هزینه‌های مشترک - اصل تناسب با مساحت: به طور پیش‌فرض، هزینه‌های مشترک بر مبنای نسبت مساحت قسمت اختصاصی هر واحد به مجموع مساحت واحدها تقسیم می‌شود (Rating by area). - استثناها: - هزینه‌های ثابت سرانه: هزینه‌هایی که مستقل از مساحت مصرف می‌شود (مثل حق بیمه مسئولیت، هزینه نگهداری آسانسور در برخی ساختمان‌ها، حق‌الزحمه سرایداری)، می‌تواند به صورت مساوی بین واحدها یا گروه‌های هم‌سنخ تقسیم شود؛ این امر باید در اساسنامه/مصوبه مجمع تصریح شود. مستند: ماده 4 آیین‌نامه (عرف و ماهیت هزینه). - هزینه‌های مبتنی بر مصرف: مثل آب، گاز یا برق مشترک در صورت وجود کنتور تفکیکی یا سیستم اندازه‌گیری، بر مبنای میزان مصرف هر واحد محاسبه می‌شود. در نبود کنتور فرعی، معیار عرفی یا ترکیبی (واحد-نفرات-مساحت) با تصویب مجمع قابل اعمال است. - هزینه‌های مختص برخی