نقش ادله در احراز و اثبات مالکیت چگونه متفاوت است؟

پاسخ کوتاه و کاربردی: - احراز مالکیت: «اقناع وجدان قاضی» به وجود یا انتساب حق مالکیت است؛ تمرکز بر علم قاضی و قرائن کفایت‌کننده برای تصمیم‌گیری قضایی. نتیجه احراز می‌تواند صدور رأی ماهوی (مثلاً حکم به خلع ید به نفع متصرفِ محق) باشد، حتی اگر سند رسمی در دست نباشد، به‌شرطی‌که مجموع اوضاع و احوال و دلایل قاضی را قانع کند. - اثبات مالکیت: «ایجاد حجیت حقوقی» برای مالکیت نزد دادگاه و اشخاص ثالث است، به‌گونه‌ای که بر خلاف آن نتوان به آسانی استناد کرد؛ معمولاً با ادله دارای ارزش اثباتی عالی مثل سند رسمی یا حکم قطعی اثباتی حاصل می‌شود. نتیجه اثبات، ثبت و تثبیت حق (مانند صدور حکم به اثبات مالکیت و الزام به تنظیم سند رسمی/اصلاح دفتر املاک) است. نقش و ارزش ادله در هر یک: 1) سند رسمی (مواد 1287 و 1292 قانون مدنی؛ مواد 70، 72 و 73 قانون ثبت) - در اثبات: قوی‌ترین دلیل است؛ مفاد مندرج علیه طرفین و قا