پاسخ کوتاه و کاربردی 1) تفاوت «احراز مالکیت» و «اثبات مالکیت» - احراز مالکیت: ناظر به تشخیص و قناعت وجدان قاضی نسبت به اینکه در مقام رسیدگی، چه کسی مالک است. این یک فرآیند درونیِ مرجع رسیدگی برای صدور رأی است و لزوماً مستلزم ارائه دلیل کامل از سوی خواهان نیست؛ بلکه قاضی با ارزیابی مجموع دلایل، امارات و قرائن به «احراز» میرسد. احراز، نتیجه رسیدگی است. - اثبات مالکیت: بار اثباتی بر عهده مدعی مالکیت است تا با ادله قانونی، مالکیت خود را ثابت کند. اثبات، ارائه دلایل مثبت مالکیت (مانند سند رسمی، حکم قطعی، تصرف مؤید به سبب مملّک) برای اقناع دادگاه است. اثبات، راه رسیدن به احراز است، نه خود احراز. 2) جایگاه اصل صحت در این دو فرآیند - مبنا: اصل صحت معاملات و اعمال حقوقی (مواد 223 و 365 و 1257 به نحو غیر مستقیم، و قاعده فقهی اصل صحت) اقتضا میکند اگر وقوع معامله یا عمل حقوقی احراز شد و تردید در صحت آن است، اصل بر صحت آن است مگر خلافش ثابت شود. - در اثبات: اگر مدعی، سبب تملک را معامله/عقدی معرفی کند و اصل وقوع آن با اد
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری