تفاوت آثار رأی مبتنی بر احراز با رأی مبتنی بر اثبات چیست؟

پاسخ کوتاه و حقوقی 1) تعریف‌ها - احراز مالکیت: دادگاه صرفاً بر مبنای امارات، قرائن، یا وضعیت ثبتی/اداری فعلی، «احراز می‌کند» که در زمان رسیدگی، خوانده یا خواهان متصرف/دارنده ظاهری یا ذی‌نفع محتمل است؛ اما حکم نهایی بر «مالکیت قطعی» صادر نمی‌کند. این حالت بیشتر در قرارها یا آرای غیرماهوی، یا در صدور دستورهای موقت و تأمین خواسته و نیز در دعاوی تصرف و برخی دعاوی ثبتی/اداری دیده می‌شود. مبنای آن غالباً اصل ظاهر، امارات قانونی و ید است (مواد 35 و 37 قانون مدنی درباره اماره ید و لوازمش؛ قاعده ید فقهی). - اثبات مالکیت: دادگاه پس از رسیدگی ماهوی و تمییز حق، به استناد دلایل ثبتی و اسناد مالکیت یا دلایل مثبت تملک، «حکم» به مالکیت خواهان می‌دهد. این رأی ماهیتاً اعلامی/اثباتی است و می‌تواند آثار قاطع بر وضعیت حقوقی مال بگذارد. در املاک ثبت‌شده، به‌طور معمول مستند به سند رسمی و ثبت دفتر املاک است (مواد 22، 46، 47، 48 قانون ثبت؛ اصل اعتبار سند رسمی و اصالت ثبت). در املاک فاقد سابقه ثبتی نیز با ادله معتبر