چگونه از تعارض احکام در دعاوی ملکی پیشگیری کنیم؟

پاسخ حقوقی (با رویکرد دعاوی ملکی ایران) 1) تفاوت «احراز مالکیت» و «اثبات مالکیت» - احراز مالکیت: امری است که توسط مرجع رسیدگی‌کننده (دادگاه یا اداره ثبت) در مقام تشخیص و اقناع وجدان قضایی انجام می‌شود. احراز، نتیجه بررسی دلایل موجود است؛ اما الزاماً به صدور حکم ایجادیِ مالکیت منتهی نمی‌شود. برای نمونه، دادگاه در دعوایی که خواسته اصلی «خلع ید» است، ممکن است ابتدا «مالکیت خواهان» را احراز کند تا بتواند وارد ماهیت خلع ید شود. در این حالت، احراز مالکیت مقدمه تصمیم قضایی درباره دعوای اصلی است و مستقلاً اثر قاطع در تغییر یا ایجاد حق عینی ندارد. - اثبات مالکیت: دعوای مستقل و ایجابی با خواسته «تأیید/اثبات مالکیت» یا «تنفیذ مالکیت» که نتیجه آن صدور رأی ماهوی در باب وجود حق عینی مالکیت برای خواهان است. خروجی دعوا، «حکم به اثبات مالکیت» است که قابلیت اجرا و استناد مستقل دارد و می‌تواند مبنای اقدامات ثبتی (اصلاح یا انتقال در دفتر املاک) قرار گیرد. - مستندات قانونی و رویه: - ماده 1257 قانون مدنی: اثبات هر حقی به عهده مدعی است؛ - مواد 1286 تا 1295 قانون مدنی و مواد 210 به بعد قانون آیین دادرسی مدنی درباره ادله اثبات دعوی؛ - مواد 22، 24، 48، 105 قانون ثبت اسناد و املاک: نقش دفتر املاک در