پاسخ کوتاه و کاربردی 1) تفاوت «احراز» و «اثبات» مالکیت - اثبات مالکیت: بار اثبات بر عهده مدعی است تا با ادله قانونی مالکیت خود را ثابت کند. نتیجه اثبات، صدور حکم (حکم به بیحقی یا محکومیت طرف مقابل) است. مرجع رسیدگی ابتدا باید به دلایل ارائهشده قانع شود. مبنا: ماده 1257 قانون مدنی (هر کس مدعی حقی است باید آن را اثبات کند) و قواعد عام ادله در آیین دادرسی مدنی. - احراز مالکیت: قاضی باید به علم قضایی یا اطمینان عرفی برسد که مالکیت به نحو کافی محرز است؛ احراز مقدمه صدور رأی است ولی لزوماً با «حکم به اثبات مالکیت» یکی نیست. گاه دادگاه مالکیت را در حد لازم برای اتخاذ تصمیم فرعی احراز میکند (مثل صدور دستور موقت یا رأی در دعوای خلع ید) بدون اینکه مستقلاً حکم به «اثبات مالکیت» صادر کند. - به تعبیر دیگر: اثبات، فرآیند و نتیجه حقوقیِ ارائه دلیل در چارچوب دعواست؛ احراز، وضعیت ذهنی-قضایی دادگاه نسبت به واقع (بر مبنای ادله). در عمل هر حکمی مسبوق به احراز است، اما ممکن است احراز برای تصمیمات غیرقطعی یا فرع
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری