در املاک ثبت‌شده و ثبت‌نشده، رویکرد دادگاه چگونه است؟

پاسخ کوتاه و کاربردی - احراز مالکیت: تشخیص ابتدایی و اداری-ثبتیِ مالکیت بر پایه اسناد و قرائن موجود (مثلاً گواهی اداره ثبت، استعلامات، تصرفات). احراز معمولاً برای اقدامات اداری یا تصمیم‌های مقدماتی به‌کار می‌رود و بار اثباتی آن به قوت سند رسمی نیست. - اثبات مالکیت: اقامه دعوای حقوقی و ارائه دلایل قانونی نزد دادگاه تا صدور حکم قطعی مبنی بر مالکیت. بار اثبات با خواهان است و باید مطابق ادله قانونی (سند، اقرار، شهادت، اماره‌ی ید و...) اثبات شود. مبنای قانونی کلی - اصل اعتبار سند رسمی: مواد 22، 46، 47، 48 قانون ثبت اسناد و املاک؛ ماده 70 قانون ثبت؛ ماده 1292 قانون مدنی. بر اساس ماده 22 ق.ث، پس از ثبت ملک در دفتر املاک، دولت فقط کسی را مالک می‌شناسد که ملک به نام او ثبت شده است. - ادله اثبات دعوا: مواد 1257 به بعد قانون مدنی و مواد 194 تا 230 قانون آیین دادرسی مدنی. - اماره ید: ماده 35 قانون مدنی (تصرف به‌عنوان مالک دلیل مالکیت است مگر خلافش ثابت شود). رویکرد دادگاه در املاک ثبت‌شده - قاعده: ثبت دفتر املاک کاشف و مُعیِّن مالکیت است. دادگاه در مواجهه با دعوای اثبات مالکیت نسبت به ملکی که دار