پاسخ کوتاه: بله، قرارداد شفاهی در حقوق ایران اصولاً معتبر است، به شرط آنکه شرایط اساسی صحت معاملات فراهم باشد و منع قانونی یا شکلی خاص برای کتبی بودن وجود نداشته باشد. مشکل اصلی در قرارداد شفاهی نه “اعتبار”، بلکه “اثبات” آن است. توضیح مبنای قانونی - ماده 10 قانون مدنی: قراردادهای خصوصی نسبت به کسانی که آن را منعقد کردهاند، در صورتی که مخالف صریح قانون نباشد، نافذ است. این ماده اصل آزادی قراردادها را میپذیرد و شکل خاصی (شفاهی/کتبی) را شرط صحت نمیداند مگر قانون تصریح کرده باشد. - ماده 190 قانون مدنی: شرایط اساسی صحت معامله عبارت است از قصد و رضا، اهلیت طرفین، معین بودن موضوع معامله، و مشروعیت جهت معامله. این شرایط در قرارداد شفاهی نیز قابل تحقق است. - ماده 191 و 193 قانون مدنی: وقوع عقد با ایجاب و قبول محقق میشود؛ ایجاب و قبول میتواند به هر وسیلهای که دلالت بر قصد طرفین کند واقع شود، از جمله لفظی و حتی عرفی/فعلی. - اصل حجیت عرف: هرگاه قانون شکل خاصی مقرر نکرده باشد، عرف معامله نیز ملاک است. در بسیاری از روابط
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری