پاسخ کوتاه: هرچند اصل «رضایی بودن» قراردادها در حقوق ایران پذیرفته شده و قرارداد شفاهی در بسیاری موارد معتبر است، اما در مواردی که قانون «تشریفات شکلی» (بهویژه لزوم تنظیم سند کتبی یا رسمی) را مقرر کرده، قرارداد شفاهی معمولاً کافی نیست یا عملاً پرریسک است. موارد مهمی که قرارداد شفاهی معمولاً کافی نیست: 1) موارد الزام به سند رسمی یا کتبی - نقل و انتقال اموال غیرمنقول (زمین، آپارتمان، خانه): بر اساس ماده 22 قانون ثبت و نیز مواد 46 و 47 و 48 قانون ثبت، انتقال مالکیت رسمیِ عینِ املاک باید به موجب سند رسمی در دفاتر اسناد رسمی ثبت شود. توافق شفاهی برای انتقال، از نظر اثباتی و ترتب آثار مالکیت کافی نیست. - صلح، هبه، معامله سرقفلی/حق کسب و پیشه نسبت به املاک ثبتشده: در عمل و به استناد مقررات ثبتی و رویه قضایی، نیازمند سند رسمی یا حداقل سند کتبی قابل استناد هستند. انتقال سرقفلی در اماکن مشمول قانون روابط مؤجر و مستأجر 1356 یا 1376 غالباً با سند رسمی یا کتبی معتبر انجام میشود. - نکاح و طلاق: مطابق مواد قانون مدنی و قانون حمایت خانواده، ثبت نکاح و طلاق الزامی است. تحقق نکاح شرایط ایجابی و قبولی لفظی دارد، اما بدون ثبت، آثار قانونی (از جمله شناسنامهای و کیفری) دچار اشکال جدی میشود؛ طلاق بدون ثبت معت
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری