به طور خلاصه: قرارداد شفاهی در ایران بهصورت اصل، معتبر است؛ اما اثبات آن دشوار و پرریسک است. مهمترین ریسکها در اتکای صرف به قرارداد شفاهی عبارتاند از: - دشواری اثبات تعهدات و مفاد توافق - طبق ماده 1258 قانون مدنی، اسناد کتبی از ادله اثبات دعویاند و در عمل ارزش اثباتی بالاتری از شهادت و امارات دارند. در قرارداد شفاهی، تعیین مفاد دقیق، شروط، مهلتها، ضمانت اجراها و حتی اصل وقوع توافق به سختی قابل اثبات است. - اگر موضوع دعوا مالی و بیش از نصاب قانونی باشد، طبق مواد 1306 و 1309 سابق (و قواعد ادله در آیین دادرسی مدنی) در بسیاری موارد بدون سند کتبی، دادگاه ممکن است شهادت را کافی نداند یا پذیرش آن محدود شود. در عمل، بار اثبات برای مدعی بسیار سنگینتر میشود. - اختلاف در تفسیر و دامنه تعهدات - در فقدان متن مکتوب، تفسیر شروط ضمنی (مواد 220 تا 225 قانون مدنی) محل اختلاف میشود: آیا شرط داوری، وجهالتزام، فورس ماژور، ضمانت کیفیت، شروط تعلیقی/فاسخ
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری