پاسخ کوتاه: قرارداد شفاهی در حقوق ایران اصولاً معتبر است، به شرطی که شرایط اساسی صحت معامله رعایت شود و ممنوعیت یا تشریفات خاص (مثل لزوم سند رسمی) در میان نباشد. مهمترین شروط: قصد و رضا، اهلیت طرفین، معین بودن موضوع، مشروعیت جهت معامله، و امکان اثبات توافق. در برخی موارد، قانون الزام به تنظیم سند رسمی یا رعایت تشریفات کتبی کرده است که در آن صورت قرارداد صرفاً شفاهی کافی نیست. توضیح کاربردی با استناد قانونی: 1) اصل اعتبار قرارداد شفاهی - ماده 10 قانون مدنی: قراردادهای خصوصی تا جایی که مخالف صریح قانون نباشد نافذ است. قانون مدنی شکل خاصی برای اغلب عقود مقرر نکرده و اصل، رضایی بودن عقد است؛ یعنی توافق صرف (ولو شفاهی) کافی است مگر قانون تشریفات خاصی مقرر کند. - ماده 191 و 193 قانون مدنی: تحقق عقد به قصد انشاء و ابراز آن است؛ ابراز میتواند به لفظ، فعل یا حتی اشاره (در موارد خاص) باشد. بنابراین لفظ شفاهی کفایت میکند. 2) شرایط
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری
