پاسخ کوتاه: قرارداد شفاهی در حقوق ایران اصلًا معتبر است (مواد 10، 190 و 191 قانون مدنی) مگر در مواردی که قانون، تشریفات خاص یا سند رسمی/کتبی را الزام کرده باشد (مثل نقلوانتقال املاک ثبتشده، نکاح، طلاق، صلح دعاوی ثبت شده و…). با این حال، بزرگترین ریسک قرارداد شفاهی، دشواری اثبات است. بنابراین، توصیه میشود فوراً یک «تأییدیه پس از توافق شفاهی» (Confirmation) به صورت کتبی مبادله شود تا ارکان عقد و شرایط آن روشن و قابل استناد شود. بندهایی که بهتر است در تأییدیههای پس از توافق شفاهی بگنجانید: - مشخصات طرفین: نام کامل/شماره ملی/شناسه ملی، نشانی و راههای تماس. مبنای احراز هویت و ابلاغ صحیح (مواد 190 و 220 ق.م. از حیث اهلیت و تعهدات ضمنی). - تاریخ و محل توافق شفاهی: زمان و مکان انعقاد؛ در اثبات تقدم و توالی وقایع مؤثر است (مواد 191 و 193 ق.م.). - مرجع توافق شفاهی: اشاره دقیق به گفتگو/جلسه/تماس (تاریخ، پلتفرم، حاضرین) و خلاصه مذاکرات کلیدی. برای انسجام ادله مفید است (مواد 1258 و 1324 قانون مدنی درباره ادله اثبات). - موضوع قرارداد و محدوده آن: تعریف روشن کالا/خدمت/نتیجه کار، استانداردها و تحویلپذیری؛ ابهامزدایی مطابق ماده 224 ق.م. (حمل بر متعارف در صورت اجمال). - مبلغ و نحوه پرداخت: مبلغ، واحد پول، شیوه و سررسید پرداخت، پیشپرداخت، تعدیل قیمت، مالیات و عوارض، شماره حساب. از حیث ایفای
برای مشاهدهٔ ادامه، خرید کنید
دسترسی سریع و فوری