مرز بین حق مالکیت و منع اشراف چگونه ترسیم می‌شود؟

خلاصه اجرایی - اصل: هر مالک حق انتفاع و استفاده متعارف از ملک خود را دارد، اما این حق مقید به عدم اضرار و رعایت حریم و منع اشراف همسایگان است. - مرز عملی: هر سازه یا تراسی که «به‌طور نوعی» موجب اشراف مستمر به فضای خصوصی همسایه شود، باید با تمهیدات فنی (جان‌پناه، تیغه، مشبک، شیشه مات، عقب‌نشینی) اصلاح شود؛ در غیر این صورت، همسایه حق مطالبه رفع مزاحمت، اصلاح بنا یا تغییر کاربری مشرف را دارد. - معیارها: مقررات ملی ساختمان (مبحث ۴ و ۱۹)، ضوابط طرح تفصیلی شهر (پخ‌ها، نورگیرها، عقب‌نشینی‌ها)، مقررات شهرداری (کدهای معماری)، و قواعد عام قانون مدنی (مواد 30، 132، 133، 132 به بعد) و قاعده لاضرر. مبنای قانونی و مقرراتی 1) قانون مدنی - ماده 30: مالکیت مطلق است، لکن حدود آن به‌موجب قانون و حقوق دیگران محدود می‌شود. - ماده 132: کسی نمی‌تواند در ملک خود تصرفی کند که مستلزم تضرر همسایه شود، مگر تصرفی که به قدر متعارف و برای رفع حاجت یا دفع ضرر از خود باشد. - ماده 133: اگر دَفع ضرر بدون ایراد ضرر به دیگری ممکن نباشد، رعایت تساوی می‌شود و از طریق عرف و دادگاه جمع بین منافع می‌گردد. - قواعد فقهی حاکم (قاعده لاضرر و حرمت تجسس/اشراف به حریم خصوصی) به‌عنوان اصول تفسیر. 2) مقررات شهری و ساختمانی - مبحث ۴ مقررات ملی ساختمان (الز